ใช้ชีวิตให้มีคุณค่า มันทำยังไงนะ..

ในที่สุดก็ได้อ่าน

หลังหยิบๆว่างๆ(หน้าร้าน)มาหลายที

ด้วยความกลัว   เกลียดไอ้พวกแนวตามหาของวิเศษ แต่อีกใจนึงก็เชื่อมือแรบบิท

สารภาพตามตรงที่แรกอ่านพล็อตเีืรื่องแล้วคิดว่ามันต้องแนวเพชรพระอุมา ออกตามล่าตามหานาคราชาแหงๆ -*-

ที่ไหนได้....

นี่มันนิยายเจ้าพ่อหักเหลี่ยมเฉือนคมกันในตระกูลนี่หว่า!

ผู้แต่ง: Rabbit
สำนักพิมพ์: สถาพรบุ๊คส์

คอมเม้นตรงๆเลยนะ...

ผมแอบอ่านไม่รู้เรื่องว่ะ   ยิ่งไอ้เรื่องประวัติตระกูลอะไรตอนแรกๆนี่งงแด๊ํก 
การจะอ่านนิยายเรื่องนี้ต้องเข้าสู่ภวังค์ความเงียบสงบให้ได้อย่างแท้จริง  ไอ้การแอบอ่านในห้องเรียนนี่อย่าไปหวัง! เสียเวลาเปล่าครับท่าน (แล้วท่านก็ต้องย้อนกลับไปอ่านใหม่อยู่ดี)

ยิ่งไอ้ชื่อคนในตระกูลนี่นะ ใครสั่งใครสอนให้ตั้งวะ

ปสัน ปริปันถ์ ปัฐนันท์ ปัฐกรณ์ ปวิตร   โอ๊ยย มีแต่ป. ป. ป. ป. ปอออ
คนยิ่งงงๆอยู่แมร่งง

 อ่านแล้วแอบโมโห  

คือแรกมันบรรยายเหมือนกับว่า โหดเป็นโหด เชือดเป็นเชือด  พี่น้องกันเองฆ่ากันได้อย่างเลือดเย็น
แค้นคือแค้น ทำทุกอย่างได้เพื่อตระกูลจริงๆ ทุกคนอย่างชาเย็นไร้หัวใจ

แต่นี่อะไร อ่านไปอ่านมา

อ๊ายยย น้องรักของพี่อย่างงู้นอย่างงี้

ไรง่ะ  มันเปลี่ยนฟีลไปป่าว ตกลงเอาไงแน่  รึใจคนยากแท้หยั่งถึง?

ยังงงๆกับความสัมพันธ์ของตัวละึคร

 สปอย

ตกลงอรวีมันฐานะอะไรแน่   ดูเผินๆเหมือนเอี่ยวแค่เพื่อนหยกใส  แต่จริงๆแล้วเอาแจ๊กพอตไปตกใส่หัวคุณเธอก้อนใหญ่ไปป่าว  ธรรมดาก็ได้ความสำคัญอยู่แล้วนะ ไม่ต้องเพิ่มตำแหน่งทายาทผู้เฒ่าเต่าก็ด้ายย มันดูสำคัญเว่อร์ไปอ่ะ (ความรู้สึกส่วนตัว)

และหมั่นไส้นางเอกเรื่องนี้มาก ยิ่งกว่าคุณหญิงดารินอีก

จะฉลาดก็ฉลาดไม่สุดอ่ะหนู (รึไอ้ทุกคนในเรื่องมันฉลาดเหนือมนุษย์เกินไป)

บทจะสวีทกันก็ไม่ปลื้มค่ะ ไม่ปลื้ม!  มันรู้สึุกเหมือนหวานยัดเยียดไงไม่รู้ ตอนในถ้ำ 

 ร้อยแปดปมที่ผูกไว้ ก็ยังแก้ให้ไม่หมด

ตกลงไอ้วิญญาณพวกนั้นให้มีบทไว้ทำไม?

สายหยุดคือใคร
ภูวาเราไปแอบไข่ไว้ที่ไหน (หรือตั้งแต่ชาติไหน)

วิญญาณอีกตนนั่น (ชื่อไรวะ ) ตกลงมีความสำคัญยังไง

แล้วน้องอีกหกเจ็ดแปดคน นั่นใจคอจะไม่เปิดเผยตนเลยหรอ

แล้วฆ่าคนไปมากมายนั่นเพื่ออะไรนะ? เพราะ "คิดว่า" จะเพิ่มพลังมืดให้ได้แค่นั้น

เจ้าสัวใหญ่ตายไงอ่ะ

แล้วตกลงทำไมโสมไม่ตาย T-T  เข้าใจว่ามีคนที่คล้ายทุกอย่างไปเป็นตัวตายตัวแทน  แต่แล้วที่บรรยายในฟีลเขี้ยวก่อนตัดจบตอนนั่นล่ะ..?

ตกลงทุกคนล้วนเป็นพี่น้องกัน...
หยกใสเรียกภูวาพี่ นี่เป็นการแสดงความนับถือเฉยๆใช่มะ คงไม่ได้ดองอยู่ในนั้นด้วยอีกคนนะ

ยังมึนๆกับคำสั่งที่ภูวาได้รับอยู่ินิดหน่อย

พ่อของอรวีนั่น ตกลง "ใหญ่" ป่าว

อ่านจบเหมือนไม่จบ

ตกลงคือควรไปอ่านใหม่อีกรอบ -*-

(รู้สึกเหมือนเราจะยังอ่านได้ ไม่เข้าถึง "แก่น" ของเรื่องยังไงไม่รุ คงผิดเองที่กุอ่านไม่เก็ท T-T )

ป.ล.ขอฉากวายๆของผู้พันเหยี่ยว เขี้ยว กับหนวด มากกว่านี้ได้มั๊ยก๊ะ
ทางที่ดีจัดฉากย้อนความมาเลยดีกว่าพี่!!

ไอ้ถึงขั้น อย่ามาแตะผู้พันของกู! หยังงี้ยิ่งกระตุ้นต่อมอยากรู้ ภักดีถวายชีวิตปานนี้ บอกที่มาคนอ่านหน่อยได้ไหม..

สะใจช็อตเด็ด ปัฐนันท์Xภูวา จริงๆ  เจอกันทีต้องมีจับไม้จับมือ 5555+