ใช้ชีวิตให้มีคุณค่า มันทำยังไงนะ..

เพิ่งอ่านจบ ได้แรงบันดาลใจหลังอ่าน tag book ของครัชชี่  แบบว่าอยากรู้ว่ามันจะดีเลิศอะไรขนาดนั้นกันวะ พูดถึงหลายข้อมาก

หามาซักพักหนึ่งแล้ว แต่ดูเหมือนจะเป็นช่วงขาดตลาด jbook ไม่พิมพ์ใหม่เลยอะ เลยหาซื้อไม่ได้

จนได้มาเจอที่หอสมุดม.นเรศวรนี่เอง

(ขอบ่นหน่อยเหอะ หนังสือบันเทิงที่นี่ก็ นับว่ามีแบบ พอสมควรนะ แต่พี่แกไม่เรียงลำดับอะไรซักอย่างเลยอะ -*- แบบว่า มั่วคละกันเต็มที่ ตาดีได้ตาร้ายเสียจริงจริ๊งงง หาเจอวันนี้วันหน้ามามันอาจจะหลุดไปไหนแล้วก็ได้)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 (ขอบคุณรูปจาก http://www.ilookatthesky.com/?p=44 )

ส่วนมาก ความรู้สึกหลังอ่านหนังสือที่เค้าชมกันว่าดีว่าเลิศแล้วมันจะ เอิ่ม ไม่ค่อยประทับใจ
คงเป็นเพราะเราได้ฟังคำชมมามากเลยตั้งความหวังเอาไว้สูง  พอมาอ่านจริงมันไม่ถึงขนาดที่คาดไว้เลยรู้สึกผิดหวัง

แต่กลับเรื่องนี้ไม่เป็นอย่างนั้น

ขนาดอ่านเพราะฟังคนอื่นเค้ามาก็ยังรู้สึกว่ามัน  ..ทรงคุณค่าอยู่

 

 

 

เมื่อสวรรค์ให้รางวัลผม เป็นหนังสือเล่มบางๆ ที่อ่านรวดเดียวก็จบ

ขนาดว่ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ

วิญญาณผู้โชคดีที่ได้เข้ามาอาศัยให้ร่างเด็กชายคนหนึ่ง เพื่อค้นหาความผิดที่ตัวเองได้กระทำในอดีต

อ่านแล้วดูไม่น่าจะสดใสได้เลยซักเท่าไหร่

แต่การดำเนินเรื่องก็เป็นไปอย่างสบายๆดี

 

 

ปัญหาของแต่ละคน ทัศนคติต่อคนรอบข้าง

และการมองโลกให้สวยงาม

อ่านจบแล้วจะพิจารณาถึงเรื่องเหล่านี้มากขึ้น

 

 

แม้ว่าพล็อตเรื่อง (โดยส่วนตัว) อ่านๆไปแล้วก็พอเดาได้ล่ะ ว่าปมที่ผูกไว้มันจะเฉลยออกมาเป็นอย่างไร  อะไรคือความผิดที่วิญญาณดวงนั้นทำไว้

แต่ขนาดเดาตอนจบได้แล้ว

 

ระหว่างทางที่จะไปถึงนั้น มันก็ยังมีเรื่องให้ติดตาม

 

ปัญหาของแต่ละคนที่ผู้เขียนผูกปมไว้ ก็พบเห็นได้จริงในชีวิตประจำวัน  เป็นปัญหา  และการแก้ปัญหาแบบที่คนปกติเค้าทำกันจริงๆ  เลยทำให้ยิ่ง โดน

เหมือนอ่านอะไรที่มันต้องเก็บไปคิด

คนทุกคนก็ต่างมีปัญหาของตัวเอง   และคงไม่ได้มีใครดี หรือ เลวไปซะทั้งหมด

เราทุกคนต่างต้องเคยกระทำความผิดกันทั้งนั้น

 

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เห็น อาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

 

ใครที่จะฆ่าตัวตาย อ่านเรื่องนี้แล้วคงต้องฉุกคิดใหม่

ชีวิตเรายังมีอะไรอีกเยอะ

 

ถ้าตายไปทั้งๆที่ยังเข้าใจผิดก็คงเสียดายแย่

 

ป.ล.อ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึง dive สะท้อนใจ+ได้กำลังใจเหมือนกัน

อย่าคิดว่าเราไม่ใช่นักกีฬา คงไม่เครียดกับการแข่งขัน

ชีวิตคนเรามันก็ต้องมีการแข่งขันทั้งนั้น

ทำยังไงถึงจะก้าวไปข้างหน้า โดยยังรักษาเพื่อนไว้

ความสามารถของตัวเอง  เราจะเชื่อมั่นได้แค่ไหน

พรสวรรค์ สิ่งนั้นมีอยู่ในตัวเราจริงหรือ

เมื่อต้องตัดสินใจ จะฝึกต่อไปโดยต้องทิ้งอะไรอีกหลายๆอย่างในชีวิต เราจะกล้าเลือกหรือเปล่า ถ้ายังไม่แน่ใจว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน

มันมีหลายสิ่งหลายอย่างในเรื่องที่ไม่สามารถดึงมันออกมาบรรยายได้

แต่อ่านแล้วเราคงใส่ใจในประเด็นพวกนี้มากสุดเลยจำได้ฝังหัว - -