ใช้ชีวิตให้มีคุณค่า มันทำยังไงนะ..

ยกมาจาก ดงมรณะ เล่ม2 หน้า 626 หรือ  เล่ม 6 ถ้านับแบบตั้งแต่แรกของ เพชรพระอุมา

 แน่นอน เซอร์วิสคู่นี้มันมีมาตลอดทั้งเรื่องให้ชุ่มชื่นจิตใจ

แต่หน้านี้ เพียงหน้าเดียวเท่านั้นกลับปล่อยหมัดเด็ดต่อเนื่องกันถึงเพียงนี้!!!! โอ๊วว ไม่ไหวแล้ววว >////<

"...มันทำให้ฉันทั้งรักทั้งชังแกปนกันอยู่อย่างไรพิลึก ถ้าแกไม่ใช่คนลึกลับเสียอย่างเดียว ฉันจะรักแกมากที่สุดทีเดียว"  (มากกว่าดารินอีกใช่ม๊า)

แงซายเงยหน้าขึ้นมองดูเขาด้วยสายตาตรง พูดแช่มช้าชัดเจนว่า

"ความชังที่แปรสภาพมาเป็นความรัก ย่อมมีคุณค่าเหนือกว่าความรักซึ่งกลับเป็นความชังภายหลัง..จริงไหมครับผู้กอง?"   (อ๊ายยย  แกตั้งใจหยังงี้ใช่ม๊ายยยยยยยย  )

 ยังๆ  ยังไม่พอ  ในหน้าเดียวกันนั้น

"สมมุติว่า...."

ครั้นแล้วรพินทร์เอ่ยข้นแผ่วเบา โดยที่ตัวเองก็ไม่ตั้งใจ

"ถ้าฉันตายเสียก่อนระหว่างทาง แกจะเป็นผู้นำคณะนายจ้างของเราไปถึงจุดหมายที่ต้องการได้หรือไม่ แงซาย"

คำพูดเช่นนั้นของเขา เรียกสายตาของนักพเนจรชาวดงให้ต้องเหลือบจับนิ่งมาอีกครั้ง เค้าหน้าอันยากที่จะพูดนั้นมีแววเคร่งขรึมลง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน ดูท่าแงซายจะตกใจไม่ใช่น้อย ในคำถามแบบคาดไม่ถึงของเขา

"ทำไมครับ ผู้กอง ทำไมผู้กองถึงพูดเช่นนั้น"

มันเซอร์วิสต่อเนื่องครับท่านนน!!!!  อ๊ากกกก
ให้ตายย  เห็นห่างหายให้รพินทร์ไปสวีทวีววิ้วกับดารินซะนาน เลยสมนาคุณให้พิเศษหรืออย่างไรท่านพนมเทียน

จริงๆเรื่องนี้ก็อ่านไปโฮกไปอยู่แล้ว  ฮู้ยย  พูดส่อนัยกันตั้งกะเจอหน้า ยังงี้ตามขาดจั้ยยย >.<

ไหนๆเราก็คั่นไว้ทุกหน้าที่มันวายอยู่แล้ว  วันหลังรวบรวมเอาไว้โฮกเลยดีก่า

ปลื้มม~~~