ใช้ชีวิตให้มีคุณค่า มันทำยังไงนะ..

จอมโจรยูเจนิดิส (THE THIEF)
ผู้แต่ง/แปล : MEGAN WHALEN TURNER / ปัทมา อินทรรักขา :แปล
ปก/จำนวนหน้า : ปกอ่อน / 230 หน้า
ราคาปกติ : 175.00 บาท
สำนักพิมพ์: แพรว


ราชินีแห่งแอตโทเลีย (The Queen of Attolia)
ผู้แต่ง/แปล : MEGAN WHALEN TURNER / ปัทมา อินทรรักขา :แปล
ปก/จำนวนหน้า : ปกอ่อน / 331 หน้า
ราคาปกติ : .....บาท
สำนักพิมพ์: แพรว


ราชันแห่งแอตโทเลีย (THE KING OF ATTOLIA )
ผู้แต่ง/แปล : MEGAN WHALEN TURNER / ปัทมา อินทรรักขา :แปล
ปก/จำนวนหน้า : ปกอ่อน / 330 หน้า
ราคาปกติ : 255.00 บาท
สำนักพิมพ์: แพรว

ช่วงนี้อัพสั่วเยอะ เอนทรี่นี้จะ(พยายาม)ไม่สั่วไร้สาระ(ล่ะมั้งนะ)

อ่านยังไม่จบดีเลยล่ะ อยากจะบ่นว่าเล่มแรกน่าเบื่อมาก
เอ่อ จริงๆมันก็ไม่มากเท่าไหร่ เพราะจิ้นวายไปตลอดทาง 55 แต่ถ้าไม่มีพลังแฝงเค้าจุนจิตใจ ไม่รู้อีกกี่เดือนจะจบซะล่ะ

พลังม่วงซึ่งมันแอบอยู่เนียนมากๆครับ คนรับไม่ได้ไม่ต้องขยะแขยงขนาดนั้น -*-
กลัวเป็นความผิดผมทำให้ยอดขายเค้าตก เรื่องนี้มันต้องใช้พลังแฝงส่วนตัวขั้นสูง อ่านธรรมดาก็ไม่มีอะไรหรอก

เอาจริงๆก็สนุกล่ะ เนื้อเรื่องมีปม และหักมุมอยู่หลายจุด

แต่มันจะทำให้เดาเรื่องได้ก็เพราะชื่อหนังสือนี่แหละ - - บอกซะ.. ไม่งั้นจะนับเป็นหักเลี้ยว 90 องศาได้ฉัวะฉะอยู่แล้วเชียว แหม๊

เล่มแรก เน้นการเดินทาง มีฉากบรรยายบรรยากาศอยู่มาก ทิวทัศน์สวยงามเลิศหรู แฝงตำนานเทพ และความเชื่อต่างๆไว้มาก

เล่มสอง เน้นทางด้านการเมือง วางแผนการรบ และกลยุทธ์

ส่วนเล่มสาม อือ ว่าไงดีล่ะ การวางตัวในตำแหน่งกษัตริย์ ล่ะมั้ง

ไม่มีอะไรให้พูดถึงได้มาก -*- พูดไปอาจใกล้เคียงสปอยล์ เพราะเนื้อเรื่องมันหักมุมเยอะอยู่
ต้องไปอ่านเอง แนะนำได้ว่าสนุก ไม่รู้สึกว่าอยากเขวี้ยงทิ้ง

กลยุทธ์ของขโมยที่หลายๆคน (รวมทั้งผม)คาดหวังจากชื่อเรื่อง ก็มีให้สมน้ำสมเนื้ออยู่ และเป็นขโมยที่เป็นมนุษย์จริงๆ ไม่ใช่ผู้วิเศษอภินิหารมาจากไหนที่เก่งเว่อร์ - -"
และมันไม่มีเวทมนต์ ขอบคุณ.. สำหรับผมจัดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แฟนตาซี

เพราะธีมเรื่องเหมือนผู้เขียนจะได้แรงบันดาลใจมาจากกรีกโบราณ เลยออกมาอิงความเป็นไปได้จริงอยู่มาก (ได้ความรู้เกี่ยวกับการลงโทษและการปกครองในยุคก่อนอยู่เยอะ)

อย่างที่เข้าใจได้ง่ายมากกว่าวรรณกรรมที่พะยี่ห้อสารพัดรางวัลเรื่องอื่นๆเยอะ -*-

edit:อีกรอบ

อ่านจบแล้วคร้าบบบบบบบ
หนุกโค๊ดด! (เข้าขั้นวิบัติแล้ว - - ) เล่มสามจบภายในวันเดียว และเป็นวันที่ไปเรียนพิเศษซะครึ่งวันด้วยน่ะนะ เหอๆๆ

เล่มสามนี้ไปๆมาๆดันสบายกว่าเล่มสอง กดดันน้อยกว่า
เข้าทำนองการกลั่นแกล้งในราชสำนักเลยทีเดียว (พยายาม)จะให้ซึ้งถึงคำว่าซ่อนคม
มีบทกัดกันฮาๆเยอะที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาฮะ แม้ว่าปกติจะมีอารมณ์ขันลึกๆซ่อนอยู่ตลอดก็เหอะ
ก๊ากสุดตอนองครักษ์หนุ่ม(ผู้ถูกปั่นหัว)วิ่งไปช่วยกษัตริย์แบบวิ่งไปคิดไปว่า

ปวงเทพเบื้องบนรู้ดีว่าองค์ประมุขนั้น แค่ถูกเด็กเล็กๆเอาส้อมเสียบเนื้อย่างแทงเข้าให้ก็หมดสติลงได้ แล้วจะทรงมีความหวังอะไรเมื่อเผชิญหน้ากับมือสังหารที่ผ่านการฝึกฝนจนชำนาญ

ฮาโคด ยังไม่รวมถึง "ขออย่าให้เจ้าบ้านั่นเป็นอะไรไป" เจ้าบ้านั่นน่ะกษัตริย์นะหนู..

ทั้งหมดที่ว่านั่นคือความคิดขององครักษ์ ที่ถูกเลือกมาเป็นตัวเดินเรื่อง จากคนที่เคยเกลียดกษัตริย์ชุบมือเปิบนี่ค่อยๆเปลีี่ยนมาเป็นความเคารพนับถือ

ถูกต้อง และมันคือเรื่องระหว่างผู้ชายสองคน (เน้น) ที่ไม่บอกเหตุผลว่าทำไมอยู่ๆกษัตริย์ถึงโปรดเจ้าหนุ่มนี่ซะด้วย

หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ.............

edit @ 5 Mar 2008 17:57:01 by [ Sai ];charot

edit @ 5 Mar 2008 20:06:50 by [ Sai ];charot